اولا من پسرم اینقدر نظر خصوصی ندید. یک دانشجوی سال آخر، یک محکوم به زندگی، دنبال جایی برای نوشتن می گشت. تراوشات ذهنی من. نمی دانم کیستم. شاید به این دلیل که در یک کلمه نمی گنجم. دانشجو، سیاسی، آزاداندیش، مذهبی، شعردوست، تنها، تا حدی استقلالی و استقلال طلب، اهل بحث و جدل، منطقی، باذکاوت، ساکت و آرام، گاهی کم حرف، به قول برخی درون گرا، منتقد، نگران، اهل دوست داشتن. نمی دانم کیستم. شاید به این دلیل که هیچ چیز نیستم.هیچ!
