بدون حافظ احساس می کنم یه چیزی کم دارم. البته شاید برای هر فارسی زبانی این چنین باشه.

یه فال گرفتم و بیت اول و آخرش را حذف کردم چه جالب.

فردا اگر نه روضه رضوان به ما دهند

غلمان ز روضه حور ز جنت به درکشیم

بیرون جهیم سرخوش و از بزم صوفیان

غارت کنیم باده و شاهد به بر کشیم

عشرت کنیم ور نه به حسرت کشندمان

روزی که رخت جان به جهانی دگر کشیم

سر خدا که در تتق غیب منزویست

مستانه‌اش نقاب ز رخسار برکشیم

کو جلوه‌ای ز ابروی او تا چو ماه نو

گوی سپهر در خم چوگان زر کشیم

پی نوشت:

چیزی که بعد از خواندنش به ذهنم رسید این بود: می تونیم، می کنیم.

بروبچ حمله!! بریزید تو.